Pubervulkanen

Ken je het boek pubervulkanen?  Het is geschreven voor professionele opvoeders en bevat een schat aan informatie over het wat, hoe en waarom van de boosheid bij pubers. En hoe daarmee om te gaan natuurlijk. Het gaat uiteraard niet alleen over woede, stress en agressie. Tussen de regels door staan mooie eyeopeners waar ook ouders hun voordeel mee kunnen doen. Hier een kort voorproefje:

Tegenwoordig duurt de adolescentie tien tot tweeëntwintig jaar. Vroeger hooguit 3 jaar. Het eerder optreden van lichamelijke veranderingen en het volgen van langere opleidingen hebben hieraan bijgedragen. De adolescentie is dé periode om een eigen identiteit te ontwikkelen. En die ontwikkeling bestaat uit een aantal taken:

Taak 1: uitzoeken wie je niet bent

Dat ontdekt je kind vooral door zich af te zetten tegen alles en iedereen. En vooral: om niet te worden zoals zijn ouderwetse ouders.

 Taak 2: uitzoeken wie je wel bent

Van alles uitproberen is een zoektocht naar de eigen identiteit. Dat doen ze in een veilige kring van vrienden, soms zelfs vrienden die speciaal zijn uitgezocht om zich af te zetten tegen de ouders. Maar hoe heftig het ook is, kinderen willen er altijd bij horen. Ook bij hun ouders. Maar niet voordat alles achter de rug is.

Hoe is jouw ervaring daarmee? Was het vroeger anders voor jou dan voor jouw kind nu? Wat helpt jou om de pubertijd van je kinderen samen door te komen?

Zet je ervaringen a.u.b. in de commentaar-box hieronder. Maak kans op deel 2 van het boek 'Met je kind de natuur in'. Iedere 5e persoon die op mijn blog reageert krijgt dit boek t.w.v. €17,50.

18 aug 2014 09:08 Loek van der Lans 2
communicatie,stress,acceptatie,agressie,luisteren naar pubers,pubers,puberteit,pubertijd,pubervulkanen,woede

Reacties

Henk op 8 dec 2014 12:10

Op mijn 15de jaar verhuisde ons gezin van een klein dorpje in Twente naar de grote stad Rotterdam. De relatie van mijn ouders was ver van gemakkelijk. Daar in de grote stad kreeg mijn moeder het naar haar zin, wat voor mijn angstige vader een grote bedreiging was. Hij verbood een telefoon in huis, zorgde door zijn gedrag ervoor dat familie nooit meer op bezoek kwam, was op veel manieren steeds meer als controlerende "dreiging" aanwezig en zeker niet als steun.
Ik leerde voor mezelf te zorgen, om mijn ouders heen, in mijn eentje. De hippiewereld en blowen stond me wel aan. Geld verdienen was gemakkelijk in de haven bij een koppelbaas en naar school gaan vond ik gelukkig van binnen uit fijn, ik schreef me uiteindelijk in op de pedagogische academie en was al zo "alleen" dat ik dat mijn ouders niet eens vertelde! School en vrienden was mijn leven, ik was niet veel thuis. Als mijn ouders mij wilden vertellen hoe laat ik thuis moest komen, bleef ik uit protest de hele nacht weg! Toen was ik er trots op dat ik "groter" dan mijn ouders was, ik had uiteindelijk gewonnen, mocht helemaal mijn eigen gang gaan. Pas veel later na veel werken met mezelf kon ik voelen dat ik eigenlijk verloren had, ik had geen vader om me te ondersteunen en een moeder die verscheurd was in loyaliteit, schipperde en zeker niet in staat was mij als zoon als volwassen te zien en zo los te kunnen laten.
Ik werd uiteindelijk vader van een dochter en een zoon. Ik heb stinkend mijn best gedaan, veel met mezelf gewerkt, maar wat je niet hebt geleerd gaat niet met gemak.
Mijn zoon was een perfecte spiegel, ging ook experimenteren met van alles en nog wat. Op een avond flipte hij gigantisch na gebruik van paddo's. Wat was ik blij dat hij geheel verward, angstig, besloot thuis te komen en wist dat hij niet veroordeeld zou worden, maar een plek zou vinden om te mogen "zijn". Toen mijn zoon richting volwassenheid ging hebben we samen een mannenvierdaagse gedaan op de Schans in België. Dat was goud waard en later werd ik gevraagd om mannentrainingen te verzorgen. Mijn zoon wilde dolgraag meedoen toen hij dat vernam. "Mijn" eerste mannengroep was wat terughoudend, voorzichtig en ik zat te kijken hoe daar mee om te gaan. Maar in een oefening over vaders wilde mijn zoon wel als eerste zijn ding doen, sterker nog, niemand zou hem hebben kunnen tegenhouden. Helemaal geladen kwam hij op mij af en vanuit zijn diepste diepte kwamen de woorden: "Waar was jij godverdomme toen ik je nodig had?"
Zijn ogen schoten vuur, mijn ogen schoten vol tranen. " ik wist niet hoe dat moest, ik heb dat nooit geleerd", woorden in die strekking kwamen uit mijn mond, maar samen huilen en onze eenzaamheid en verdriet voelen ruimde veel meer op dan welke woorden dan ook. De mannentraining liep daarna met veel meer gemak, de mannen durfden hun hart naar elkaar meer te openen!

Nu is mijn zoon sinds kort ook zelf vader geworden. Vlak voor de geboorte van mijn kleinzoon verzorgde ik een vader en zoon dag, waarin een zweethut-ritueel centraal stond. Daar wilde hij graag aan meedoen om zich nog een dag helemaal zoon, gedragen door een vader te kunnen voelen, voor hij zelf vader werd!
Ik heb de omgang met mijn puberzoon anders kunnen doen. Mijn eigen pijn en verlangens kunnen en willen aanzien heeft mij geholpen om in mijn eigen kracht te komen en in verbinding te kunnen blijven met mijn zoon. Dat is een van de grootste cadeau's die ik ervaar in dit leven. Soms gaan we om onze mannenband te voelen samen op de bank zitten en genieten dan van 3 generaties man. Ik de vader en opa, mijn zoon als vader en zoon en onze kleinzoon van anderhalf, die voelt onze aanwezigheid, zonder woorden. Wat een geluk kan ik dan voelen en hoe trots ik dan wel niet ben op mijn zoon omdat hij zo vanzelfsprekend vader is, daar ruimte en tijd voor neemt om daar van te kunnen genieten. Ik hoop dat ik mijn kleinzoon ook nog mag meemaken als puber en mag ervaren hoe hij de zoektocht naar zijn identiteit in relatie met de wereld, zijn vader en ik hoop grootvader vorm gaat geven!

Henk

Loek van der Lans op 10 dec 2014 11:44

Beste Henk,

wat een schitterend verhaal. En hoe waardevol dat jij de cirkel doorbroken hebt! Ik vind het geweldig dat je samen met je zoon van je kleinkind mag genieten. Goed gedaan man!

Reactie formulier