Herinneringen aan vaders

De allerknapste van heel de wereld

Toen ik klein was, was mijn vader de knapste. En sterk! Hij was héél sterk. Ik zag hem vaak bezig in zijn schuurtje. Mijn vader was gek op klussen en ik keek vaak toe. Ik denk dat ik daar veel van geleerd heb. Hij was mijn grote voorbeeld. Ik herinner mij dat hij een keer heel trots op mij was. Ik had eigenhandig een nieuwe kettingkast op mijn fiets gezet. Een heel karwei want het was nog zo’n ouderwetse, die je zelf op maat moest knippen. “Wat knap van je. Dat had ik niet gedurfd. Veel te moeilijk.”, zei hij toen.

Herinnering

Wat is jouw ultieme herinnering aan je Pa? Ik durf te wedden dat je nu denkt aan een waardevol contact-moment of aan een bijzondere gebeurtenis. Aan wat er toen gezegd is. Aan een moment waarop hij zei dat hij trots op je was. Dat was ook het moment dat jij zijn complimenten kon ontvangen. Dat was een fijn gevoel en het speelt nog steeds een rol in je leven.

Doen

Nu ik zelf een zoon heb, hij is 13, zorg ik ervoor dat hij zijn waardevolle ‘vader-momenten’ krijgt. Daar maak ik tijd voor. Door mijn eigen jeugd ben ik bewuster geworden van het belang daarvan. Herinneringen zijn immers gekoppeld aan momenten. Gelukkig geeft mijn zoon het zelf ook aan als hij er behoefte aan heeft. “Hee Pa, wanneer doen we weer eens een vader-zoon-dag”, zegt hij dan. Mooi hè? Dat woordje: ‘doen’. Het maakt hem niet uit wat we doen, als we het maar doen! Af en toe. En ik snap waarom.

Het ontstaan van de Wildeman

Ken je het boek ‘de Wildeman’? Robert Bly legt daarin de symboliek uit van het eeuwenoude sprookje ‘IJzeren Hans’. Dat gaat over de initiatie van een jongen die man wil worden. Eén passage heeft mij daarin erg geraakt. Wil je weten welke? Ik las: “Veel mannen wachten tevergeefs in spanning bij het sterfbed van hun vader. Het enige dat ze willen is; hun vader horen zeggen dat hij van hem houdt”. De herkenning trof mij diep in mijn hart. Deze passage ging over mij. Ik heb daar ook gezeten, en wachtte. Tevergeefs. Hij zei niets en stierf enige uren later.

Jaren later heeft deze gebeurtenis mij ertoe gebracht om www.de-wildeman.com op te richten. Om zonen hun ultieme vader-zoon momenten te geven. Momenten die soms pas jaren later belangrijk blijken te zijn.

 

Welke herinnering aan je vader speelt nog steeds een rol in jouw leven? 

SCHRIJF HEM A.U.B. IN DE COMMENTAAR-BOX HIERONDER. Maak kans op deel 2 van het boek 'Met je kind de natuur in'. Iedere 5e persoon die op mijn blog reageert krijgt dit boek t.w.v. €17,50Vaders schrijven hier voor vaders. Andere vaders kunnen daar weer hun voordeel mee doen. 

24 feb 2014 08:35 Loek van der Lans 9
vaders,rolmodel,vaders en zonen

Reacties

Henk op 24 feb 2014 10:31

Dag Loek, Je vraagt om een mooie herinnering aan je vader te voelen.

Een krachtige mooie herinnering aan mijn vader kunnen voelen was lang niet voor me weggelegd. Mijn vader was angstig afwezig en manipulerend.

Ik heb gelukkig een zoon en ben toen hij volwassen kon worden met hem samen de mannentraining op de schans gaan doen in België. Zo ongeveer 10 jaar doe ik een mannentraining van 2 weekenden ingebed in een training bij intuïtieve trainingen. De eerste keer wilde mijn zoon graag meedoen! Het was een wat tamme groep mannen, maar in een oefening over vaders liep mijn zoon meteen op mij af, helemaal geladen, boos en verdrietig riep hij me ter verantwoording "waar was je godverdomme toen ik je nodig had". We hebben daarna in elkaars armen onze eenzaamheid er uit gejankt. Ik hoefde niet zoveel te zeggen. Daarna durfden de andere mannen ook hun hart meer te openen.

Nu zijn we beiden zo blij met elkaar. Anderhalf jaar geleden heb ik een zweethut voor vaders en zonen verzorgd, ook heel bijzonder omdat Tjeerd, mijn zoon, bijna zelf vader werd en in deze hut zich voluit zoon wilde voelen. En ik de zegeningen mocht voelen om vader te kunnen zijn van zo'n geweldige zoon. Nu genieten we als we met 3 generaties mannen samen zijn, ook al is mijn kleinzoon nog maar net 1 jaar. De laatste jaren ben ik vooral bezig geweest de lijn met mijn voorouders schoon te maken en kan nu gelukkig de kracht en de toestemming voelen om een wijze oude man te mogen worden.

Maar nu, toeval of niet? Eergisteren kreeg ik een mail van iemand die vroeg of er mensen waren die mee wilden doen om iets te gaan doen over het onderwerp vaders/zonen. Ik heb hem in mannengroepen ontmoet en ook wel eens zweethutten bij hem gedaan en ik heb gereageerd dat ik graag wil kijken of ik dienstbaar kan zijn in dit initiatief.

Even later valt de krant met jullie artikel in de bus. Wat een mooie, heldere en informatieve site! Wauw! En wat inspirerend. Een dag eten zoeken, daar doe ik graag een keer aan mee. Maar ook als ik voor jou/jullie iets kan bieden, dan doe ik dat graag met heel mijn hart! Ik ben 62 jaar en kan mijn tijd voor een groot deel zelf indelen. warme groet, Henk

Liesbeth op 2 apr 2014 08:18

Hallo Loek,

Een hele mooie blog, dank je wel voor je woorden.
Je hebt het over vader-zoon ervaringen. Ik ben dan weliswaar geen zoon. Maar de band die ik met mijn vader had was ijzersterk.
Helaas is mijn vader twee jaar geleden plotseling overleden, maar nog steeds vraag ik mijzelf bijna elke dag "Wat had hij hier van gevonden?" Vaak moet ik aan zijn humor terugdenken en weet ik dat hij om bepaalde situaties krom zou liggen van het lachen.

Mijn vader was een eik van vent voor mij, ideaal om op te steunen als ik het nodig had, maar zeker ook om mijzelf tegen af te zetten. Ik zocht zijn goedkeuring en zijn afkeuring om mijn weg aan af te meten.
Mijn vader was een man die ook niet zei "Ik hou van je" maar hij liet het blijken uit zijn daden en hoe hij op situaties reageerde.

Ik weet nog heel goed dat ik als tiener had afgesproken met een paar vriendinnen en ik kwam niet op het afgesproken tijdstip thuis.... Dat heb ik geweten! Hij schreeuwde niet, hij mopperde niet. Maar hij liet overduidelijk merken dat hij ontzettend ongerust was geweest én erg teleurgesteld dat ik mij niet aan de afspraken had gehouden.
Dat was dus eens en nooit meer, ik heb mij daarna altijd aan tijdafspraken gehouden.

Ook al is het nu bijna twee jaar geleden dat mijn vader is overleden, nog steeds speelt hij een rol in mijn leven. Niet alleen 'zie' ik hem terug als ik in de spiegel kijk (ik lijk op mijn vader) Ik merk het ook in mijn karakter. Ik reageer op bepaalde situaties zoals hij zou doen, en wanneer ik terugdenk aan mijn tienerjaren waarin ik soms kwaad kon roepen dat ik nooit op mijn vader wou lijken, kan ik nu alleen maar zeggen dat ik trots ben dat ik op mijn vader lijk.

Jet op 2 apr 2014 09:03

Mijn herinneringen aan mijn vader zijn mij erg dierbaar en koester die nog heel vaak. Ik verloor hem namelijk veel te vroeg, ik was 17 en hij was pas 57 toen hij stierf. Hij was een soort van maatje mijn paatje. De wandelingen op de Veluwe zijn mij het aller dierbaarste.

Hij genoot (net als ik nog steeds mag doen) enorm van de natuur. Onderweg merkten wij dan ook van alles op. Sprakeloos stonden wij een keer tegenover een edelhert die ons ook sprakeloos aan bleef kijken, het leek wel of we in een spiegel keken. Een minuut lang die je bijna de adem ontneemt dat lijkt dan wel een kwartier. Een moment in slow motion, misschien is dat het intense genieten?

Dat samen delen met hem die passie voor de natuur. Soms praatte en filosofeerden we aan 1 stuk door, maar vaker nog zwegen wij en luisterden we naar de vogels en het geritsel van de wind in de bladeren. En dan verschillende tradities: midden op de heide stond een heuveltje met een berkenboompje. Daarop galmden wij in koor wat lust de koning van Beieren? Uit de bosrand kwam dan het antwoord: Eieren…eieren…eieren… En ook nog iets wat op wezel rijmde, wat de vraag was weet ik niet meer, wel het antwoord ……Ezel….ezel….ezel…

Misschien wordt het weer eens hoog tijd dat ik een keer terug ga naar die plek. Wat zal ik dan gaan roepen op die zelfde heuvel op de heide? Pa ben je gereïncarneerd in een wezel? Ezel…ezel…ezel.. Laat ik daar nou ook een enorme zwak voor hebben, ik vind het prima pa, waar kan ik je vinden?

Robert Jan op 3 apr 2014 09:28

Bijna vijftien jaar geleden dacht ik dat ik het goed voor elkaar had. Mooi huis, mooie auto, mooie vrouw, mooie baan bij de BigFive. Hard gewerkt mede om ergens van mijn vader te horen te krijgen dat hij trots op mij was. Een vader die ik weinig zag door een (vecht)scheiding toen in vijf was.

Maar na een onnozel bezoekje aan de huisarts, een doorverwijzing naar het ziekenhuis en twee dagen later een operatie om een tumor te verwijderen ging het licht even uit. Voor wie, voor wat ben ik hier? Waar ligt mijn passie, mijn talent. Ik trok de stoute schoenen aan, zei mijn baan op en begon voor mijn eigen bedrijf. Mensen helpen om conflicten duurzaam op te lossen en een bijdrage te leveren aan meer vrede, vrijheid en liefde op deze aarde.

En daar was ineens mijn pa. Ik zal nooit vergeten dat hij langskwam en mij vertelde hoe trots hij was op mijn besluit. En hoe heerlijk hij het vond dat ik die bijdrage ging leveren. En dat waar nodig hij mij altijd zou steunen.......Wat gaf mij dat een rust en ontspanning en het bracht ons bij elkaar.

Regelmatig stappen we nu samen in de Canadese kano om een snoek te vangen of gewoon wat te mijmeren over het leven. Laatst heb ik hem verteld hoe blij ik ben met hem en dat ik van hem hou. En dat het goed is zoals hij zijn best voor mij heeft gedaan. Twee volwassen mannen huilend in een Canadees met een hengel in de hand.
Het leven is mooi als we verbinding maken met elkaar in pijn en liefde.
LOVE RULES!

Sjon op 3 apr 2014 07:23

Hallo Loek,
De herinnering aan mijn vader: een gesloten man die meer met zichzelf bezig was. Hierdoor ken ik de man niet echt. gesprekken heb ik er niet mee gehad nog hulp.
Ben getrouwd en wij hebben twee dochters, hierdoor niet echt een mannen ervaring.
Ben nu pas mijn man zijn aan het ontdekken. Wat voor mij inhoud:
Voor mij zelf opkomen. niet bang zijn om te reageren, als ik er anders over denk, dit ook uitspreek. De reactie hierop niet als belemmering zien.
Voor mij een mooie ontdekking. Dit geeft mij inzicht en rust en mannelijkheid.

Ard op 3 apr 2014 08:17

Mijn vader was veel weg en overleed toen ik 16 jaar was. Hij stond erom bekend dat je zulke goede gesprekken met hem kon hebben. Maar als kind had ik daar niet zoveel aan, want het was niet op kinderniveau.
Toen de film "de Lion King" uitkwam raakte die mij. Er is een scene dat Mufasa (de overleden leeuwenkoning) als geest verschijnt aan Simba (zijn zoon) en hij zegt o.a.: "je bent vergeten wie je bent, want je bent mij vergeten". Het was een zet die Simba nodig had om zijn rechtmatige plek in te nemen als Leeuwenkoning. Ik herkende mezelf erin. Door mijn verwijt over zijn afwezigheid vergat ik mijn vader ook. En ook ik zocht naar mijn identiteit.

Jaren later voelde mijn vader zo dichtbij dat hij haast tastbaar was. Het werd me helder dat hij mij heeft meegegeven wat hij me mee kon geven. Als volwassen man kan ik daar uit putten en mijn leven aan toevoegen.
Dus ja, hij is overleden, maar hij leeft voort in mij als meer dan een herinnering.

Loek op 3 apr 2014 10:26

Lieve vrouwen en lieve mannen,

bedankt voor jullie ontroerende verhalen. Persoonlijk vind ik het heel fijn om al die verhalen te lezen. Ze laten zien dat de liefde en pijn in ouder-kind-relaties zo ontzettend dicht bij elkaar liggen. Ik hoop dat jullie net als ik veel herkennen in elkaars verhalen en daar heling uit halen.

Groeten,

Loek

Berry op 10 apr 2014 10:48

Mijn vader is een man van weinig woorden maar staat altijd voor je klaar. Met zijn 74 jaar probeert hij dat nog steeds maar gaat het eigenlijk niet meer. Vroeger toen we nog een gezin waren herinner ik hem als een hardwerkende man die het beste voor z'n gezin wilde.

Op de vrije momenten was hij er altijd voor je. Deden we dingen samen, al was het maar als jonge jongen mogen helpen met grasmaaien, plantjes onderhouden en leerde ik ervan. Samen vissen. Of de uitleg hoe repareer je je fiets. Nu probeer ik hem mee te nemen om leuke dingen te doen maar merk dat het door de ouderdom moeilijker wordt. En wij nu een veel gejaagder leven hebben en minder tijd hebben voor elkaar.

Praten over gevoelens dat gaat niet, is erg moeilijk. Door het verleden van mijn vader liggen gevoelens diep weggestopt. Maar zijn omgang met zijn kinderen lieten de gevoelens genoeg spreken. Door deze warme opvoeding vertel ik mijn kinderen wel wat ik van ze vind. In goede en minder goede tijden. Maar vertel ik ze ook hoe veel ik van ze hou. Maar probeer ik ze ook te vertellen over mijn vader, hun opa, hoe dankbaar ik hem ben en hoe veel ik van hem hou. (Maar ook van mijn moeder niet te vergeten)

Jac op 14 apr 2014 10:24

Mijn vader was een hardwerkende kleine zelfstandige, nu zouden we zeggen zzp'er. Bij het opbouwen van zijn bedrijf was hij verplicht veel tijd te besteden aan zaken, waarbij het gezin wel eens te kort schoot. Het gezin waaruit ik vandaan kom was traditioneel: vader zorgde voor het inkomen, moeder voor de kinderen en het huishouden.

Rond mijn twaalfde jaar was mijn vader zakelijk zover dat hij meer tijd kon besteden aan zijn gezin. Wij gingen als gezin voor het eerst camperen. In deze eerste gezamenlijke vakantie leerde ik een andere vader kennen. Hij speelde met ons in het zwembad, op een veldje volley- of voerbal, gingen samen wandelen in de bossen. In een woord geweldig. Deze vakantie ben ik mij altijd blijven herinneren als een van de mooiste ooit in mijn jeugd.

Reactie formulier